حبس وشکنجه جواز پیوستن به بیگانه نیست

ایستا دن در برابر رژیم های خود کامه واعتراض به قانون شکنی ها وحق کشی های آن حق مسلم افراد جامعه است ولی پیوستن به بیگا نه ای که قصد برهم زدن استقلال وتمامیت ارضی و آسیب رسانی به منا فع ملی ما را دارد نه تنها قابل توجیه نیست که مرتکبین آن مستحق مجازاتند ومردم ایران به آنان به دیده بیگانه نگاه می کنند نه با چشم یک ایرانی . براین اسا س کسانی که حتی اگر به درستی در زندان های رژیم مورد آزار وشکنجه قرار گرفته اند نباید به محض خروج از کشور دامن خودرا با پیوستن به بیگانه ملکوک کنند و وجاهتی را که در پرتو مبارزات شجاعانه خود به دست آورده اند یکسره برباد دهند. کسی که به امید تمتع جستن از بذل وبخشش های “بیگانه “وبا یاری “بیگانه” از مملکت فرار می کند وآنگاه همراه وهم صدا با “بیگانه” برطبل جنگ می کوبد ودرمقابل دوربین تلویزیون های “بیگانه” رهبران کشور های زورگو وسود جو را ملتمسانه دعوت به حمله نظامی به ایران می کند و صداقت و امانت را زیر پا می گذارد باید بداند که او دیگر آن دانشچوی معصوم و زجر کشیده نیست بلکه دشمن استقلال وتمامیت ارضی ایران و نا محرم بر کشور وملت ایران است . وبرهمین قیا س است عمل کسانی که به شیوه “احمد چلبی” برای بهره مند شدن از “مزایای ” خبر چینی دست به هر خفت خواری می زنند . چنین کسانی نباید فراموش کنند که محبوس بودن در سیاهچال های رژیم وحتی نشانه های داغ ودرفش شکنحه گران آن ” پروانه ” پیوستن به بیگا نه بیست . تحمل و استقامت این مبارزان از جان گذشته تا زمانی ستایش انگیز است که لکه سیاه همکاری با بیگانه بردامن پاک آنان ننشسته باشد . حسن کیوده